700 meter in 8 minuten

Diep gaan, ik weet wat het is. Maar zo enorm afzien? Dat had ik nog nooit meegemaakt.

De halve van Roosendaal stond vandaag op het programma, als guest Aloharunner voor Kika samen met nog 37! anderen. Aangezien Schiphol mij nu op een dagelijkse wekker van 05:00 uur trakteert, was het weer een vroegertje. Na het ochtendritueel ging ik op het gemakje richting station Alkmaar om de toch naar Roosendaal aan te vangen. Tas mee met alle benodigheden, inclusief wat gezonde wedstrijdspanning.

Om 13:00 uur was daar dan eindelijk de langverwachte ontmoeting met mijn online hardloopmaatje John Sibens. Hem heb ik leren kennen via de hardloopsite Ik Loop Hard, wat ook een eigen Facebook community heeft. Dus voor de hardlopers die dit nog niet weten, kom gerust eens buurten. Een voor een druppelde de mede Aloha renners het meeting point binnen, de meeste hadden elkaar nog nooit gezien. Heel frappant om te zien dat je, ondanks dat je elkaar nog nooit hebt gezien of ontmoet, een binding hebt door dat gekke hardlopen!

Nadat we ons allen hadden omgekleed en een beetje onwennig naar buiten manoeuvreerde in onze blote bast (de heren welteverstaan) en Aloha rokje, was het tijd voor wat warmlopen en daarna met een big smile richting de start. Het beloofde enthousiasme van het publiek kwam volledig tot zijn recht. Van start tot finish alleen maar positieve reacties en een geweldige interactie met het publiek ; vooral de kinderen die heel hard “ALOHA!!!” riepen ga ik niet snel vergeten.

Rond het 12km punt kwam ome achilles weer om de hoek kijken, eerst op de achtergrond maar na 4km in volle aanwezigheid. Bij elk waterpunt nam ik uitgebreid de tijd om te drinken en even rust te houden, maar dat mocht niet baten. De laatste kilometers waren een hel. Door de verkrampte manier van lopen om mijn rechterbeen te ontlasten, gaf ik mijn linkerbeen teveel werk. Gevolg: krampaanvallen in het dijbeen. Tot kilometer 20 kon ik het redelijk volhouden, maar op 750 meter van de finish zei mijn dijbeen: “tot hier en niet verder!” Minutenlang heb ik gepoogd de kramp eruit te krijgen, en ik moest van binnen wel lachen….. Het net niet halen zou toch ook wel een stunt zijn. Vlak daarna vloeide de kramp uit mijn been en kon ik toch nog finishen onder de 2 uur.

Waar in normaal een biertje neem na zo’n tocht, wilde ik nu niks. Het lichaam was op, moe, leeggestreden. Nadat we nog even bij elkaar waren gekomen ben ik weer snel retour gegaan naar Bergen. Vanochtend wakker geworden met het lichaam in herstelmodus. De tocht kostte me 4kg lichaamsgewicht. Vandaag het gehele lichaam ontzien van inspanning, en het de benodigde brandstoffen geven waar het om vraagt. Nu eerst de focus op herstel, over lopen denk ik voorlopig even niet na. 

Diepgaan is soms echt heel mooi….

 
Aloha….. Wel lachend finishen!
  

Advertenties

Memories…. en verbanden leggen…

Vandaag, 28 juni, naar Roosendaal, halve marathon lopen voor Kika. Door al het vliegtuiggeweld boven/over Bergen word ik nu ook in het weekend voor 05:00 gewekt. Positief als ik ben, maak ik daar dan maar dankbaar gebruik van. Op het gemak ga ik mijn tas pakken, en dan dadelijk op reis.

De iPad speelt diverse nummers af via Spotify, en opeens is daar weer Hozier met het nummer “in a week”. Zo intens komt dit nummer binnen en raakt het mijn diepste emoties. Terwijl ik van het nummer geniet vind ik onderstaande Post I, destijds door Miriam geschreven en op mijn kussen geplakt, en voor mij is het helder. De verbindingen zijn duidelijk. Wanneer mijn tijd gekomen is en dit Aardse bestaan ophoudt, zal zij daar zijn om mij te begroeten.

Het gaat een heel mooie zondag worden, ik weet het en ik voel het. Aloha

 

25 juni: dag 2. T minus 116

ALOHA!!! 

Dat is het motto van deze week. Zondag is het zover, de halve marathon van Roosendaal, waarvoor ik mede ben gevraagd mee te lopen als Aloha runner voor Kika. Dit initiatief om eens met deze runners mee te mogen lopen is door John Sibens en Tanja de Bont mogelijk gemaakt. Zij zijn, net als vele andere hardlopers, actief lid van de Ikloophard groep op Facebook. Een mooie groep mensen bij elkaar die  elkaar stimuleren en motiveren, soms troostende woorden spreken maar ook tot bijzondere acties in staat zijn, zie hiervoor mijn eerdere blogs. Beide lopers gaan naar New York om daar de marathon te lopen, en zoveel mogelijk geld tussentijds op te halen voor Kika. Het zijn toppers en ik vind het geweldig ze aankomende zondag te gaan ontmoeten.

Sinds enkele weken wordt mijn nachtrust flink verstoord door overvliegende  vliegtuigen. Vlak voor 00:00 uur komt de laatste over, en rond 5 uur word ik gewekt door het geluid van de suizende motoren. Niet het meest idyllische plaatje wat ik me voorstel van wonen in Bergen, maar deze aanvliegroute zal gelukkig maar voor enkele maanden zijn. Zelf sta ik al vroeg op, en gezien de hardloopplannen nu zelfs iets eerder, om wel dagelijks een korte workout te doen om core etc. ook te trainen. Tijdens mijn rustperiode vanwege herstel achillespees ben ik hier intensief mee aan de slag gegaan, en probeer dit nog steeds vol te houden. Ik merk dat ik fysiek een stuk sterker ben geworden.

De afgelopen 2 trainingen zijn prima verlopen, maar toch blijf ik een beetje huiverig voor de achillespees. Afgelopen maandag tijdens het leeghalen van een opslag merkte ik plotseling dat er bij een bepaalde beweging toch wat irritatie is. De rek- en strekoefeningen voer ik nu meerdere malen per dag uit, laten we hopen dat het afdoende is. Mede hierdoor had ik de training van gisteren geskipt, maar loop ik die vanavond. Het zal een lichtere training zijn, want aankomende zondag dus de Halve van Roosendaal. Die ga ik geheel relaxed lopen, tijd is niet belangrijk maar wel de fun en geen schade oplopen.

En nu op weg naar de plek waar al dat vliegtuiglawaai naartoe gaat! 

Tot blogs en… ALOHA!! 

 

22 juni: dag 1. T minus 119

Nadat ik gisterenavond toch was overgehaald om een klein borreltje te komen drinken op Bourgondisch Bergen door vriend Rob,  werden een paar zaken voor mij ineens heel duidelijk. Mijn verkrampte manier van leven heeft niet zoveel zin. Zaken die je niet kan veranderen moet je loslaten en een plek geven, en zo geschiedde.

Na een heerlijk glas champagne met een aardbeitje kwam ik diverse vrienden en bekenden tegen. Mooi  te merken dat er veel mensen onbewust toch met je bezig zijn, en begrijpen dat dit niet de gemakkelijkste periode is. Vorig jaar was Bourgondisch Bergen het laatste echte uitje van Miriam, hierna ging haar gezondheid hard achteruit. Deze foto is daar genomen, op mijn verjaardag. Ze had die dag niets gedaan om haar energie te sparen om die middag een paar uurtjes daar mee te maken. Een heel dubbel gevoel dus zo’n dag/avond. Goed dat ik dit keer niet alles probeerde te verklaren, maar meer mijn gevoel en intuitie volgde. 

Om 00:00 uur een fles champagne bij en van Fabels in Bergen. André Rzepka, de uitbater is een geweldige vent. Miriam en ik kwamen vaak naar Fabels voor een borrel of een hapje eten. Altijd een luisterend oor en een eerlijke mening. Door diverse tegenslagen ga ik veel minder vaak uit, en mis ik soms de gezelligheid, het slappe gelul maar ook de oppervlakkigheid. Allemaal hetzelfde zijn is ook zo saai!  Relativeren heb ik wel geleerd de afgelopen maanden. 

Vanochtend wakker geworden en alles was ineens heel helder voor me. Vraag me niet om het uit te leggen, dat kan ik niet, maar mijn gevoel is heel puur en positief. Daar ga ik op verder koersen, wetende dat dat hetgeen is wat ik moet doen. Verjaardagskado’s had ik gekregen van Rebecca  om vandaag uit te pakken. De biografie van Steve Jobs en een hoed, precies degene die ik wilde hebben, een schot in de roos. Dat gevoel van jarig zijn wilde ik beleven. 

Zodadelijk gaan de schoentjes aan voor de eerste dag van het loopschema; een relaxte run van 9,5km op een tempo van 5:31 de kilometer. Voel me sterker en vitaler dan ooit, en weet dat ik het juiste pad ben opgelopen. Vandaag is de dag dat mijn oude ik weer naar voren gaat komen. Zijn zoals ik wil zijn, en niet alles proberen te verklaren of te onderbouwen. Nu tijd om te gaan douchen, en daarna lekker rennen!

Tot blogs! Jeroen
  

Aftellen naar marathon is begonnen

Morgen, 22 juni, is het zover. Dan start ik mijn schema ter voorbereiding op de marathon van Amsterdam die ik loop ter nagedachtenis aan Miriam, mijn partner die vorig jaar oktober haar strijd tegen kanker verloor op 45 jarige leeftijd.

Er zit een behoorlijk gat tussen mijn laatste blog en deze. Eerst de verhuizing terug naar Bergen, mede dankzij de hulp van William, Jan, Willem, Rob en Michael is dit perfect gelopen. Het is een eerste stap naar mijn nieuwe leven. Daarna kwam plots een verandering van baan, de opdracht waarop ik werkzaam was werd veel sneller beeindigd als dat ik had verwacht. En ook nog een kortstondige relatie met een beeldschone vrouw, zowel van binnen als van buiten. We zijn gelukkig nog steeds goede vrienden.

De afgelopen 2 maanden heb ik door een blessure aan de achillespees veel gewerkt aan de overige spiergroepen, en ik merk dat ik stukken sterker ben. Braaf train ik elke dag thuis enkele workouts die op mijn telefoon geprogrammeerd staan. Best handig, zo’n coach en een steeds zwaarder schema. Het zal hopelijk allemaal bijdragen aan een blessurevrije voorbereiding van de marathon. 

De komende weken zal ik jullie op de hoogte houden van mijn progressie, en tevens de voeding onder de loep nemen.

  

 

Tot snel.

Jeroen

Herstel komt nooit snel genoeg

De afgelopen drie weken waren zeer intens met wisselde emoties; eerst de bijzetting van de urn van mijn geliefde Miriam, gevolgd door mijn verhuizing van Egmond aan Zee naar Bergen.

Met mixed emotions werd ik wakker de 18e februari. De dag was aangebroken dat ik afscheid moest gaan nemen op een andere manier, de asbus zal worden bijgezet in de urnenmuur. Natuurlijk wist ik dat het zou gaan gebeuren, maar toch kwam het moment in mijn beleving te snel, het viel me zwaarder die ochtend dan ik mijzelf had voorgesteld. Het leek of ik sommige stukken van de rouw opnieuw beleefde, en of ik nog niet volledig van hersteld was de eerste klap.

De middag van de bijzetting was het schitterend weer; koud, maar wel met een zonnetje. In gezelschap van enkele dierbaren en de pastoor werd er een kleine ceremonie gehouden, er heerste een serene stilte rondom de plek. Na enkele mooie woorden was het tijd voor het definitieve. Ik pakte de urn op, en zette deze neer in de nis. Op dat moment sloeg de klok 15:00 uur. Typisch iets voor Miriam, zij was een vrouw van de klok. Iets wat soms wel eens niet in mijn nadeel heeft uitgepakt. Nadat de steen was geplaatst en er bloemen zijn bijgezet, hebben we elkaar nog even aangekeken, getroost en gedag gezegd. Het “officiële” gedeelte zit erop, nu nog de verdere verwerking voor elk individu op zich.

Mijn tijd erna werd vooral opgeslokt door de verhuizing. Anderhalve week had ik nog om spullen in te pakken, te sorteren wat er mee moet en wat er verder in de opslag moet. Het klinkt heel simpel, maar qua uitvoering viel het me enorm tegen. Totaal geen energie om me op te laden voor het onvermijdelijke, het is met horten en stoten gegaan. Tussendoor nog wat kilometers gemaakt, maar met mijn hoofd was ik er totaal niet bij. Tot 2 dagen voor de verhuizing, ineens was de spirit daar! Met veel energie aan de slag gegaan, en zo goed als alles was ingepakt. De vrijdag voor de verhuizing belde een vriend of hij soms alvast een bus met dozen kon ophalen, wat een fantastisch gebaar was dat. Toen nam ik ook het besluit om niet meer in Egmond te blijven slapen, dat werd een gesloten hoofdstuk. Mijn topmatras, dekbed en kussens zijn naast de dozen meegegaan in de bus.

Toen ik aankwam in Bergen ben ik met veel energie trap op, trap af gegaan met de verhuisdozen. Een andere vriend kwam spontaan helpen met sjouwen, wat kan je je dan rijk voelen. Binnen een mum van tijd waren we klaar, maar ik voelde bij mijn laatste gang naar boven dat mijn hamstring het totaal niet eens was met al hetgeen waar ik mee bezig was geweest. De volgende dag heb ik tijdens de verhuizing ook niet heel veel kunnen sjouwen, het ging echt niet.

En nu, nu zit ik in de lappenmand, iets waar ik een hekel aan heb. Rust nemen, en werken aan herstel. Waar ik eerst nog de hoop had dat ik tijdens City-Pier-City op 8 maart mijn 2e halve marathon zou gaan lopen, heeft mijn verstand ingegrepen. Niet lopen, rust nemen en pas weer gaan zodra het kan. En sinds kort kan ik daar vrede mee hebben, ik leer elke dag bij.

Goed weekend allemaal, en voor alle lopers, een blessurevrije C-P-C toegewenst.

Jeroen

hamstring-blessure

Laatste avond samen met Coldplay

Het is buiten al donker op deze 17e februari. Heb de kaarsjes aangestoken en onze favoriete muziek opgezet, Coldplay. Na de eerste tonen worden mijn ogen al vochtig. Het besef dat Miriam dood is dringt vandaag harder door dan ooit. Morgen wordt ze bijgezet, op Aswoensdag, 4 maanden en 10 dagen na haar overlijden. Vanaf de Kerst tot en met vandaag is de asbus bij mij in huis geweest. Elke dag heb ik een kaarsje bij haar aangestoken, net zoals ze in het licht werd gezet tijdens de kerkdienst op 13 oktober. Het wordt een soort van tweede afscheid.

Maar vanavond is nog even van ons, ons tweetjes. Coldplay, de muziek die wij zo geweldig vonden, waar we van konden genieten en waarbij we ons kwetsbaar durfde op te stellen draai ik vanavond. Luisteren naar die geweldige stem van Chris Martin, en de mooie songteksten. Terwijl ik naar de nummers luister, dwalen mijn gedachtes af naar het concert van Coldplay wat we hebben bezocht, een onvergetelijke ervaring voor ons. Het hoogtepunt was wel toen ze plotsklaps midden op het terrein op een verhoging gingen spelen, op nog geen 20 meter bij ons vandaan. Mir glunderde, ik nam haar op mijn zodat ze een nog beter uitzicht had. Nog dagen spraken wij over deze bijzondere gebeurtenis.

Miriam heeft voor mij enkele maanden voor haar overlijden een armband laten maken. Op deze armband zit een metalen plaat met daarin gegraveerd de tekst “for you I’d bleed myself dry” , een regel uit het nummer Yellow. Gemaakt om haar onvoorwaardelijke liefde voor mij nog maar eens aan te geven. Ik koester dit sieraad, net als onze herinneringen.

Zoals de beginregels van het nummer 42 van Coldplay: ” those who are dead are not dead, they’re just living in my head”

X

IMG_0075

IMG_0076